كاش ميدانستي، بعد از آن دعوت زيبا
به ملاقات خودت
من چه حالي بودم
خبر دعوت ديدار، چو از راه رسيد
پلك دل باز پريد
من سراسيمه به دل بانگ زدم
آفرين قلب صبور، زود برخيز عزيز
خاطرم را گفتم: زودتر راه بيفت
هر چه باشد، بلد راه تويي
ما يك عمر بدين خانه نشستيم وتو
تنها رفتي
بغض در راه گلو گفت:
مرحمت كم نشود
گويا با من بنشسته دگر كاري نيست
جاي ماندن چون دگر نيست،
از اينجا بروم
مژده دادم به نگاهم، گفتم:
نذر ديدار قبول افتاده است
و تپش هاي دلم را گفتم:
اندكي آهسته، آبرويم نبري
عقل، شرمنده به آرامي گفت:
راه را گم نكنيم!!
خاطرم خنده به لب گفت: نترس
نگران هيچ مباش
سفر منزل دوست،
كار هر روز من است
چشم بر هم بگذار، دل تو را خواهد برد
...
وه چه روياي قشنگي ديدم
خواب، اي موهبت خالق پاك
خواب را دريابم
كه تو در خواب، مرا خواهي خواست
كه تو در خواب، مرا خواهي خواند
و تو در خواب، به من خواهي گفت:
تو به ديدارمن آ
آه، كاش ميدانستي
بعد از اين دعوت زيبا به ملاقات خودت
من چه حالي دارم
پلك دل باز پريد
خواب را دريابم
من به ميهماني ديدار تو مي انديشم..

زندگی رسم خوشایندی است

زندگی بال و پری دارد با وسعت مرگ

پرشی دارد اندازه عشق

زندگی چیزی نیست که لب طاقچه عادت از یاد من و تو برود

من نمی دانم که چرا می گویند

اسب حیوان نجیبی است... کبوتر زیباست

و چرا در قفس هیچ کسی کرکس نیست

گل شبدر چه کم از لاله قرمز دارد؟

چشمها را باید شست، جور دیگر باید دید

واژه ها را باید شست

واژه باید خود باد

واژه باید خود باران باشد

کار ما نیست شناسایی راز گل سرخ

کار ما شاید اینست که در افسون گل سرخ

شناور باشیم

بار دانش را از دوش پرستو به زمین بگذاریم

نام را باز ستانیم از ابر

از چنــار، از پـشـه، از تابسـتـان

روی پـای تر باران به بلنـدای محبـت بـرویم

کار ما شاید اینست

که میـان گل و نیلــوفر و قـرن

پـی آواز حقـیقـت برویم

کاش می شد غصه را زنجیر کرد

ذره های عشق را تکثیر کرد

کاش می شد زخم را مرحم شویم

یار و غمخوار و انیس هم شویم

کاش می شد بر خلاف سرنوشت

قسمت و تقدیر را از سر نوشت

کاش می شد چشم و دل را باز کرد

نغمه ها ی دوستی را ساز کرد

کاش می شد عشق را آغاز کرد

بی خیال از هر غمی پرواز کرد

مادر، اي لطيف ترين گل بوستان هستي، اي باغبان هستي من، گاهِ روييدنم باران مهرباني بودي که به آرامي سيرابم کند. گاهِ پروريدنم آغوشي گرم که بالنده ام سازد. گاهِ بيماري ام، طبيبي بودي که دردم را مي شناسد و درمانم مي کند. گاهِ اندرزم، حکيمي آگاه که به نرمي زنهارم دهد. گاهِ تعليمم، معلمي خستگي ناپذير و سخت کوش که حرف به حرف دانايي را در گوشم زمزمه مي کند.

گاهِ ترديدم، رهنمايي راه آشنا که راه از بيراهه نشانم دهد. مادر تو شگفتي خلقتي، تو لبريز از عظمتي؛ تو را سپاس مي گويم و مي ستايمت.

تکه ابری شدم در اسمان قلبم

خواستم گذر کنم از غم و سیاهی

وقتی اسمان دلم ابری شد

بارانی باریدم بر اوج محبت

ناگهان از ابری چکیدم بر دریچه محبت

از اوج قلبم تا محبت قطره قطره عشق باریدم

باران محبت چه زیباست

که می شوید کینه ها را

حالا که من باران محبت باریدم

قلبم چه زیبا و با صفا شده

اگر در اغاز ابری سیاه امد در دلم

ولی بارانی بارید از جنس عشق

بارانی از جنس محبت در سرای سینه ام

ای ابر سیاه بر دل عاشقان ببار

تا بشویی کینه ها را و قصه ها را

باران محبت نثار همه قلبهای عاشق

و این بود باران محبت که تقدیم همه عزیزان شد

همچو ساحل که با هزار چشم تشنه به لطافت دريا مي نگرد

به چشمهايت مي نگرم که زيباتر از درياست

يک باغ پر از گلهاي رنگارنگ بهاري تمام سرمايه هديه به تو

آنقدر از بهار گفتي که نفست بوي بهار گرفت

هر چند اشک زبان ندارد اما بلندترين فريادها در آن نهفته است

تشنه آب مي طلبد آب مي گويد تشنه ام پس سيراب کيست؟

تنها تو این را بدان که دوريت اندوه پاييز ، سکوتت سوز زمستان

لبخندت شکفتن بهار ، نگاهت گرماي تابستان جلوه گاه چهارفصلي

با کام خشکيده و بانگ زخم خورده فرياد مي زنم مرا درياب تشنه ام

فرياد مي زنم سيرابم کن با خنده گفت : با کام خشکيده بايد مرد

آتش جنون را در سينه گداخته حبس کردم ! غافل از چشمهايم

با سلام خدمت تمامی دوستان

از حضور پر مهر همه دوستان ممنونیم

داداش امیر به دلیل انجام یه کاری مدتی نیستن

ولی انشالله به زودی بر می گردن

بازم ممنون

به کدام مکتب است این ، به کدام مذهب است این

که کشند عاشقی را ،که تو عاشقم چرایی

به طواف کعبه رفتم به حرم رهم ندادند

که برون در چه کردی که درون خانه آیی

به قمارخانه رفتم همه پاکباز دیدم

چو به صومعه رسیدم همه زاهد ریایی

در دیر می زدم من که یکی ز در بر آمد

که درا درا عراقی که تو هم از آن مایی       

آه ، امشب چه غريبم با خود

و چه حسي دارم

حسي از جنس عبور شك از متن فضا

حسي از يك ترديد و به اندازه ي يك واهمه از رنگ دعا

خواب پر مي كشد از چشمانم

در سكوت اين شهر ... هم صدايم با شب ...

شب به پيراهن من بخشيده آسمان خويش را

در عوض مي خواهد ،‌ هم صدايي كنم او را تا اوج

چه صدايي ... چه صدايي ... من صدايم خفته

حرفها دارم اما افسوس ... بي صدايي ها زبانم دوخته

آه امشب چه غريبم با خود ... و چه حسي دارم

من پي راز حقيقت هستم

من به دنبال خدايم شايد ...

تا بگيرد دستم

خواب پر مي كشد از چشمانم

من چه اندازه غريبم با خود ...

کاش می دانستی. . .
زندگی . . .
کاش می شد...
ولادت « ام ابیها » و « روز مادر » بر همگان گرامی باد
باران محبت.....
برای تو ...
خدایا کمکم کن...
سلام..
عشق و زندگی...
حس غریب
زندگی ...